En Pereiro de Aguiar podemos resaltar dous encoros.O encoro de Cachamuíña e o de Castadón, aportando tamén caudal ó embalse de Velle a través de pequenos regatos que transcorren polas parroquias de Sta Cristina de Vilariño e Sta. María de Melias.

O Encoro de Cachamuíña foi rematado en 1.954 pertencendo ó río Loña. É un tipo de "Presa" chamada de “gravidade” e ten un volume de encoro de 2 Hm3, unha superficie de encoro de 27 Ha. Cunha superficie de aliviadeiro de 205 m3/seg e un desauge de 11 m3/seg . Dispón dunha cunca receptora de122 Km2. O vertedoiro sitúase

frontalmente na coroación da presa tendo tres rebosadeiros cunha lonxitude de 6 m cada un.. Os tres rebosadeiros poden pecharse cunhas comportas de 6 por 3 metros, producindo un encoro de 2.075.000 m3 de capacidade total. O perfil do vertedoiro é de tipo “Creager”, e remata nun trampolín de lanzamento libre, con dentes na contraescarpa. Non existe cunca amortiguadora por non ser preciso, dada a natureza rocosa do cauce. Ten tamén unha ponte de maniobra para as comportas do aliviadeiro, instalada para aumentar a capacidade do encoro, a estructura do mesmo é metálica.

En 1.929 foi rematado o encoro de Castadón, é de tipo “Gravidade”, o cal ten 24 m. de altura, 0,2 Hm3 de volume de encoro, 5 Ha de superficie de encoro e 150 m3/seg de capacidade de aliviadeiro. O vertido faise sobre o pé de presa augas abaixo que ó ser escalonado actúa de amortiguador parcial, a lámina vertente queda totalmente amortiguada no mesmo receptor do pé de presa, que remata nuns dentes.